Zwycięstwo możnowładztwa w czasie bezkrólewia (1382-1386) cz. II

0

Okres II – Państwo polskie średniowieczne patrym.onia.lne czysta jej koronacja w Krakowie położyły strasznemu zamętowi koniec. Panowie małopolscy odnieśli świetne zwycięstwo. Wspierało ich prawo, na którym się opierali, wspierała niepospolita wytrwałość, jaką w przeprowadzeniu swego planu umieli rozwinąć. Ażeby jednak zapewnić sobie w narodzie trwałą przewagę i owoce swego zwycięstwa zebrać, potrzebowali jeszcze panowie małopolscy okazać wyższy zmysł polityczny w dobraniu męża dla młodziutkiej Jadwigi. Były tu niezmierne trudności do pokonania. Zwyczajem bardzo często w średnich wiekach praktykowanym, wydał król Ludwik Jadwigę, kiedy jeszcze była malutkiem dzieckiem, za mało co od niej starszego Wilhelma, syna Leopolda austriackiego. Dzieci zawarły formalny ślub kościelny, a ślub taki stawał się ważnym z chwilą, kiedy dorosły i zamieszkawszy w sposób małżeński ze sobą, tym samym ów ślub zatwierdziły. Wilhelm ujrzawszy Jadwigę na tronie do Krakowa zjechał, ogładą swoją i męską pięknością młodociane jej serce przy pierwszym spotkaniu pozyskał i korzystając z chwilowej nieoględności panów, wspólnie z nią jako prawy małżonek na zamku zamieszkał. Uroczyście ten dzień obchodzono w Krakowie, bo miasto to niemieckie rade było widzieć na tronie polskim niemieckiego księcia, wśród ogólnej uciechy uwolniono nawet więźniów zamkniętych w ratuszu i zapisano to w aktach. Za późno spostrzegli się polscy panowie, ale dla ludzi XIV w. nie było nigdy poniewczasie. Kasztelan krakowski Dobiesław z Kuro- zwęk, nie oglądając się na ważność lub nieważność zawartego przez Jadwigę i Wilhelma ślubu, wyrywa go z objęć Jadwigi przemocą i do ustąpienia z zamku krakowskiego przymusza, Jadwiga w szale rozpaczy pragnie sobie drogę do męża toporem kierować, Dymitr z Goraja odwodzi ją od tego perswazją, poza którą ukrywała się siła, W ten sposób uwięziona, pilnie strzeżona w Krakowie, padła Jadwiga tragiczną ofiarą wyższego celu, do jakiego ją gotowali panowie duchów i i świeccy.

Celem tym było poślubienie przez nią Jagiełły, wielkiego księcia litewskiego, przyłączenie i apostolstwo pogańskiej jeszcze Litwy i walka z krzyżackim Zakonem. W porozumieniu z panami polskimi posłał Jagiełło posłów swoich z prośbą o rękę Jadwigi, a wielki zjazd pancw w Krakowie propozycję tę przyjął. Jagiełło otrzymawszy odpowiedź wystawił w dniu 14 sierpnia 1385 wspólnie z resztą książąt litewskich uroczysty dokument w Krewie, mocą którego zobowiązał się do przyjęcia wiary chrześcijańskiej z całym narodem, do połączenia Litwy z Polską i do walki celem odzyskania ziem przez Polskę straconych.

Jadwiga, czując wstręt do dzikiego Jagiełły, błagała o pomoc matki, ale Elżbieta usunęła się od wszystkiego uciekła się do Stolicy Apostolskiej, ale Rzym na przedstwienie biskupów polskich unieważnił ślub z Wilhelmem, a gdy ostatnia nadzieja zawiodła, musiała poddać się konieczności. W dniu 15 lutego 1386 odbył się chrzest Jagiełły i jego braci, w dniu 18 lutego ślub z Jadwigą, a w dniu 4 marca uroczysta koronacja w Krakowie.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>