Wielkopolska – ciąg dalszy

0

Okres 1 – Państwo polskie pierwotne, patriarchalne nogi. Wszakże głównie duchowieństwo pozbawiło jego linię dzielnicy krakowskiej, a Stolica Apostolska łamiąc zasadę starszeństwa władzę wielkoksiążęcą młodszej linii Kazimierzowskiej niejednokrotnie przyznała. Wszczęły się też między Laskonogim a arcybiskupem gnieźnieńskim, Henrykiem Kietliczem, groźnej natury zatargi. Arcybiskup wyklął księcia, a sam uciekł do Rzymu. Wrócił jednak w roku 1209 jako legat papieski, wyklął powtórnie Laskonogiego i po wielu przejściach pozorną zawarł z nim zgodę. Duchowieństwo wielkopolskie popierało za to tym usilniej wnuka Mieczysława Starego, po starszym jego synie Odonie, Władysława Odonicza, księcia kaliskiego, który stanąwszy w zupełności po stronie Kościoła prowadził ze stryjem Laskonogim ze zmiennym szczęściem nieustanne zatargi. Wyganiali się ze swoich dzierżaw nawzajem, wzywali pomocy Leszka Białego i Świętopełka pomorskiego, póki Laskonogi w roku 1231 nie umarł, a Odo- nicz po jego bezpotomnym zejściu nie połączył w swoim ręku całej wielkopolskiej dzielnicy.

Odonicz poddał się opiece Stolicy Apostolskiej obowiązując się płacić 10 grzywien złota co trzy lata, uznał pierwszy w Polsce wbrew woli swego ludu, tłumiąc nawet zbrojne z tego powodu rokosze, niezawisłe stanowisko Kościoła i najobszerniejszymi obdarzył go wolnościami i nadaniami. Umarł w roku 1239, a syn jego Bolesław Pobożny przewyższył nawet ojca w uległości dla duchowieństwa przywilejem z roku 1252.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>