Wielkie plany Olbrachta (1492-1501)

0

Osadziwszy już przedtem najstarszego syna Władysława na tronie czeskim i węgierskim1 wyznaczył Kazimierz Jagiellończyk drugiego, Jana Olbrachta,2 swoim następcą w Polsce, trzeciego, i Władysław Jagiellończyk, pierwszy syn Kazimierza i Elżbiety, ur. 1456, wybrany królem czeskim r. 1471, królem węgierskim r. 1480. Umarł r. 1516, pozostawiając syna Ludwika. a Jan Olbracht, trzeci syn, nr. 1459, obrany królem polskim r. 1492, umarł bez- tennle dnia 6 czerwca 1501.

Aleksandra,3 na Litwie. Nigdy osobistość panujących nie odgrywała takiej roli, jak w tej chwili ogólnego przejścia ze stosunków średniowiecznych w nowożytne czasy. Wszyscy synowie królewscy, a było ich jeszcze trzech: Kazimierz (święty, umarł przedwcześnie w r. 1483),4 Zygmunt, późniejszy król3 i Fryderyk, kardynał biskup krakowski, a zarazem arcybiskup gnieźnieński i prymas,3 odebrali znakomite wykształcenie od takich mistrzów, jak Długosz, historyk, i Filip Buonaccorsi, głośny na całą Europę pod przybranym nazwiskiem Kallimacha humanista. Wykształcenie to nie zatarło jednak wybitnych różnic charakteru, jakich pomiędzy nimi dostrzec nie było trudno. Lubujący się w wesołym życiu i rozpuście Fryderyk chwiejnością swoją zbliżał się najwięcej do najstarszego brata, całkiem niedołężnego Władysława, statecznością swoją, pogodą i nieskazitelnością charakteru odznaczał się Zygmunt, Aleksandra cechowała prawdziwie litewska zaciętość obok pozornego spokoju i obojętności, jedynym, który zupełnie wdał się w ojca i ojca we wszystkim przewyższył, był Jan Olbracht. On też stanął na czele braci, on polityce jagiellońskiej śmiałe cele zakreślił, zaraz w r. 1494 na zjeździe w Lewoczy do wspólnego ich nakłonił działania i wzajemną pomoc przeciw wewnętrznym burzycielom zapewnił.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>