Synowie Giedymina Kiejstut i Olgierd

0

Szczęśliwszą za to od Polski mogła się Litwa nazwać, że w epoce nieustannych walk domowych i dynastycznych zatargów posiadała cały szereg prawdziwie wielkich, bohaterskich książąt. Wspominaliśmy już (zobacz §23) o Mendogu (1240-1263), który walkę z Zakonem i podboje na Rusi rozpoczął, a chwilowo nawet chrześcijaństwo i koronę królewską przyjął, ale w czasie gwałtownej pogańskiej reakcji życie za to utracił. W końcu XIII wieku odznaczyli się dzielni książęta Lutawor (1283-1292) i Witenes (1292-1315), ale dopiero wielki książę Giedymin (1315-1341) postawił Litwę na szczycie jej pogańskiej potęgi. Odparł Giedymin zwycięsko wszystkie wyprawy Krzyżaków, zawiązał stosunki z Łokietkiem (zob.§44), prowadził nawet rokowania ze Stolicą Apostolską, dopóki się nie przekonał, że ona Krzyżaków nie jest w stanie powściągnąć. Zraziwszy się do Zachodu, u którego znaleźć nie mógł skutecznej opieki, zwrócił się ku Wschodowi, rozciągnął swoją władzę nad Witebskiem, Połockiem, Mińskiem i Nowogrodem, a nareszcie zagarnął Włodzimierz, Łuck i Kijów (zob. § 46). Na tych ruskich dzierżawach opierała się też odtąd siła panujących litewskich, stamtąd czerpali obfite dochody, stamtąd brali urządzenia polityczne, stamtąd naśladowali obyczaje, przyjmowali mowę, a już coraz to słabiej trwali przy swoim pogańskim obrządku i wierze.

Synowie Giedymina Kiejstut i Olgierd, nieustraszeni wojownicy, w niczym nie ustępowali swemu ojcu, a kiedy pierwszy walczył ze zmiennym szczęściem z Zakonem pod murami Kowna, drugi gruntował potęgę litewską na Rusi, łamiąc przewagę Tatarów. W r. 1377 umarł wielki książę Olgierd pozostawiając dwunastu synów, z których najstarszy był nasz Jagiełło.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>