Państwo polskie średniowieczne patrymonialne

0

Od dawna też, od czasów Chrobrego, na tę krainę żyzną i z natury bogatą spoglądali pożądliwym okiem Polacy. Posiadanie jej nie tylko wynagradzało im straty ponoszone nieustannie na zachodniej granicy, nie tylko pozwalało im się rozszerzyć na wschód, kiedy zachód był już przed nimi zamknięty, ale nadto zabezpieczało im wielką drogę handlową ku brzegom Czarnego Morza, która stanowiła dźwignię ich przemysłu’i dobrobytu.

W długiej jednak epoce podziałów mogli książęta małopolscy mieszać się w zatargi dynastyczne na Rusi, osobliwie w najbliższym sobie księstwie halickim, mogli z książętami halickimi staczać bitwy i zawierać chwilowe korzystne przymierza, ale o rozciągnięciu stałego wpływu i przewagi nad Rusią nie mogli zamarzyć. Teraz dopiero, za Kazimierza, dla połączonej i zabezpieczonej od zachodu Polski nadeszła ta chwila,

W roku 1340 umarł bezpotomnie Bolesław, a śmierć jego otwarła wrota do nabiegów o panowanie na Rusi i Litwie – Tatarom, Węgrom i Polsce. Chwili takiej nie pominął Kazimierz Wielki, ubiegł

Okres II – Państwo polskie średniowieczne patrymonialne wszystkich współzawodników, w krwawej bitwie pod Lublinem w roku 1341 wyzwolił zajęty przez siebie kraj spod jarzma tatarskiego, roszczenia węgierskie zaspokoił pieniędzmi, a Litwinów nie tylko do uznania nowego nabytku, lecz także do odstąpienia Chełmu i Włodzimierza na Wołyniu po długich zatargach i utarczkach w roku 1366 przymusił.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>