Odzyskanie i apostolstwo Pomorza – ciąg dalszy

0

Okres I – Państwo polskie pierwotne, patriarchalne i do otwartych porywali się buntów. Nowe wyprawy Bolesława kruszyły dopiero ich butę i w większą podawały zależność.

W roku 1122, po zagarnięciu całego Pomorza i podboju Luty- ków i innych ludów połabskich, przewaga Polski w krajach tych trwałe już zapuściła korzenie, a zasługą jest wiekopomną Krzywoustego, że silniej jeszcze niż przewagą oręża starał się kraje te związać z Polską zaszczepieniem w nich polskiej chrześcijańskiej cywilizacji. Nie dopomogło mu w tym wielkim dziele duchowieństwo polskie, które, mieszając się w polityczne sprawy i dążąc do możnowładczej nad całym państwem przewagi, roz- przęgało się moralnie i zaczęło tracić z oczu właściwe swe posłannictwo. Znalazł jednak Bolesław wielkiego apostoła‘dla Pomorza w osobie Ottona, biskupa bamberskiego, który niegdyś na dworze polskim przebywał i w zażyłych z królem i Polską zostawał stosunkach. Pod osłoną i za poparciem Bolesława zaprowadził Otto w podwójnej pielgrzymce z r. 1125 i 1129 na Pomorzu chrześcijaństwo, a biskupstwo założone przez Bolesława w Julinie stało się dla dalszego apostolstwa trwałym punktem oparcia. Działo się to wszystko w chwili, kiedy cała zachodnia Europa zerwała się do wielkich krzyżowych wypraw celem odzyskania Ziemi Świętej, którą Arabowie zajęli. Nie brała w nich udziału Polska, chociaż przejęta na wskroś tym samym religijno-wojowniczym duchem, bo na pograniczu swoim, na Pomorzu, a później w Prusiech znalazła nieprzyjaciół Krzyża, przeciw którym musiała skupić cały swój zapał i siły.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>