Mazowsze i Kujawy. Zakon krzyżacki. Pomorze cz. III

0

Pierwszym, który poznał się na grożącym od Krzyżaków niebezpieczeństwie, był dzielny książę wschodniego Pomorza Świętopełk. W roku 1242 rozpoczął on rozpaczliwą z Zakonem walkę. Podniecone przez niego straszne powstanie Prusaków wstrząsnęło potęgą Zakonu, ale Świętopełk, mając przeciw sobie Stolicę Apostolską oraz posiłkujące Krzyżaków wojska niemieckie i polskie uległ ostatecznie w roku 1255 przemocy i zaledwie się przy swoim dziedzictwie utrzymał. Nie lepiej też powiodło się później wstępującemu w ślady ojca, równie dzielnemu Mszczugowi.

Tymczasem zakon krzyżacki ujarzmiwszy Prusy zwrócił się przeciw pogańskiej Żmudzi i Litwie. Połączeni z zakonem Kawalerów Mieczowych Krzyżacy zmusili już w roku 1252 księcia litewskiego Mendoga do przyjęcia chrześcijaństwa i poddania się ich wpływowi, w zamian za co wyjednali mu od papieża koronę królewską. Ale już w roku 1261 zerwał się Mendog, zrzucił z siebie koronę, chrześcijaństwo i krzyżacką zawisłość i zgromił stanowczo Krzyżaków. Na nieszczęście zatargi dynastyczne pomiędzy litewskimi książęty utorowały znów orężowi Zakonu ubitą na Litwie drogę. Zakon przetrwał srogie walki z Pomorzem i Litwą, stłumił wszystkie powstania Prusaków, a w roku 1268 narzucił Litwie ze swego ramienia słabego Swintoroga na księcia.

Rosnąc w ten sposób w siłę Krzyżacy myśleli jednak o sobie, a zapominali o posiłkujących ich nieraz mazowieckich książętach. Mazowsze oraz Kujawy rozdrabniane coraz to więcej przez synów i wnuków Konrada, wystawione na napady mszczących się Prusaków i Litwy, traciły też wielką swą niegdyś siłę, zamykały się w swoich domowych sprawach i cofały w cywilizacji.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>