Leszek Czarny (1257-1288) i Przemysław Wielkopolski (1257-1296)

0

Nie umiał tego zadania podjąć Leszek Czarny, syn Kazimierza księcia kujawskiego, książę sieradzki, który po bezpotomnej śmierci Bolesława Wstydliwego wyznaczony przezeń następcą, objął w roku 1278 dzielnicę krakowską i sandomierską. Nie zabrakło mu męstwa. Zaraz w roku 1280 poraził pod Goślicami na głowę księcia halickiego Lwa, w roku 1282 odniósł świetne nad Jadźwingami zwycięstwo, plądrującą Litwę pokonał w morderczej bitwie pod Równem. Ale Leszek zbyt się poddał niemieckiemu obyczajowi, opierał się wyłącznie na niemieckich miastach, wiódł nieustanny spór z Pawłem z Przemankowa, biskupem krakowskim, a oburzył przeciw sobie i do otwartych buntów pobudzał małopolskie rycerstwo. Walki jego z Konradem, księciem czerskim (na Mazowszu), miały też naturę bratobójczych zatargów, a straszny napad Tatarów w roku 1287 zniszczył dzielnice Leszka i panowanie jego nieszczęśliwie zamknął.

Lepiej sobie poczynał współczesny Leszkowi Przemysław II, który po śmierci ojca i stryja (Bolesława Pobożnego) całą Wielko- polskę w swoim ręku połączył. Walcząc nieustannie z trapiącymi go zniemczałymi książętami śląskimi, mianowicie z Henrykiem Probusem, związał się dzielny ten książę z księciem pomorskim Mszczugiem, a przypuszczony przezeń jeszcze za życia do wspólnych rządów, po jego śmierci w roku 1295 objął w posiadanie stracone przez długie lata dla Polski Pomorze, chwilowo nawet w roku 1290 Kraków pod władzę swoją zagarnął. Więcej jednak niż tym wszystkim uwieńczył Przemysław imię swoje tym, że on i Leszek Czarny był wnukiem Konrada Mazowieckiego, a synem Kazimierza, ks. kujawskiego, który umarł w r. 1268 pozostawiając pięciu synów: 1) Leszka Czarnego, ks. sieradzkiego ożenionego z Gryfiną, księżną ruską, 2) Ziemomysła, ks. inowrocławskiego, 3) Władysława Łokietka, 4) Kazimierza, ks. łęczyckiego, 5) Ziemowita, ks. dobrzyńskiego. s Przemysław II, ur. 1257 po śmierci ojca Przemysława I, wnuk Władysława Odonicza, ożenił się z Ludgardą, a porzuciwszy ją – z Hyksą, ks. szwedzką. Syna nie pozostawił. pierwszy podniósł na powrót myśl jedności państwa i w roku 1295 za pozwoleniem Stolicy Apostolskiej na króla polskiego uroczyście się koronował. Zaraz w roku następnym poległ wprawdzie Przemysław z ręki poduszczonych przez margrabiów brandenburskich siepaczy, ale myśl jego nie dała się już zażegnać i stłumić.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>