Głośne zwycięstwa w roku 1443 odniesione na Turkach

0

Umarł w roku 1440 cesarz niemiecki, a zarazem król Węgier Albert, a kiedy poselstwo węgierskie z prośbą przyjęcia korony węgierskiej w Krakowie stanęło, Władysław ją przyjął i cały naród do wielkiej myśli walki w obronie chrześcijaństwa zapalił. Wielka to była w dziejach Polski chwila, kiedy za mężnym Władysławem świetne rycerstwo polskie zbrój no i okazale do Węgier ciągnęło. Głośne zwycięstwa w roku 1443 odniesione na Turkach podnieciły odwagę i zapał. W następnym roku do samej Warny dotarły polsko-węgierskie zastępy, a lekkomyślnie groźnego lekceważąc wroga, nie czekając nadciągających posiłków, dnia 10 listopada 1444 r. rzuciły się na niezliczone tłumy Amurata i – przewadze liczebnej uległy. Prawdziwą klęską dla Polski, dla chrześcijaństwa, była jednak bohaterska śmierć Władysława.1 Zginął król, który przegraną bitwę mógł powetować, który sam jeden dźwigał na swoich barkach ideę zaczepnej ze światem mahometań- skim walki. Rozchwiała się unia z Węgrami, które teraz o obronie własnych granic musiały pomyśleć, a w całej Polsce zapanowały przerażenie i rozpacz. Długo, przez trzy lata nie chciano wierzyć w zgubę ulubieńca i nadziei narodu, a powrotu jego z coraz to większym czekano zwątpieniem. Nawet Kazimierz siedzący na Litwie ociągał się z przyjęciem osieroconej korony, jak gdyby w pierwszej chwili nie śmiał, nie czuł się godnym wielkiego brata zastąpić.

Najsroższy jednak cios dotknął Zbigniewa. W jednej chwili zawistny los zburzył mu i wywrócił gmach, nad którego wzniesieniem tak długo, z takim mistrzostwem pracował. Na niego winę nieszczęścia staczano. Spokojniejsza historia winy mu nie przypisze. Można krytykować politykę Zbigniewa, można przypuszczać, że unia z Czechami żywotniejszym była od walki z Turkami zadaniem, ale jak nikt nie mógł klęski warneńskiej przewidzieć, tak samo nikt nie jest mocen twierdzić, że podniesienie myśli słowiańskiej byłoby się powiodło i utrzymało. Myśl tę Zbigniew jedynie odroczył i przyszłym pokoleniom razem z odparciem nawały tureckiej przekazał odzyskania Pomorza, unii litewskiej, jeśli ich nie posunął, nie skaził przedsiębiorczości narodu nie złamał, Zbigniewowi nadto zawdzięczał naród, że w nim pierwiastek władzy ukrzepił, że go politycznie wykształcił, a wśród wielkiego ruchu polityką swą wywołanego wychował pokolenie ludzi prawdziwie dojrzałych, głębokich myślą, a stanowczych w działaniu, którzy rząd kraju po nim w swoje ręce uchwycić i poprowadzić zdołali. Dalsze bowiem pozostanie Zbigniewa u steru było już niepodobieństwem.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>